«جانِ مهر» نخســــتین مشقِ شــــاعرِ نوقلم «آقای علی صادقی‌پور» است که ســــخن را نه برای نمایشِ واژه‌ها، که برای آزمودنِ جانِ خویش بر کاغذ آورده است. در این مجموعه، علی صادقی‌پور با زبانی نرم و استوار، از پیوندِ میان ایمان، مِهر ، و دردِ انســــان سخن می‌گوید؛ از رنجِ زیستن در جهانی که گاه، عقل را بر دلْ می‌نشانِد و مِهر را به فراموشی می‌سپارَد. این دل‌گویه‌ها، امتدادِ ســــنت شعر پارســــی‌اند، اما نه در قفسِ تکرار؛ در آن‌ها نســــیمی از روزگار ما جریان دارد. روزگاری که در آنْ انسان، میان خاک و افلاک، در جست‌وجوی خویشتن است. شاعر در «جانِ مهر» با همان شوقی می‌سُراید که پدران ما با آن نماز می‌گزاردند و عاشقانْ با آن می‌سوختند: شوقِ معنا، شوقِ رهایی، شوقِ مهر.