کتاب مبانی فقهی حقوق زن در قانون اساسی نوشته فاطمه معین الدینی به یکی از بحث‌برانگیزترین موضوعات حقوقی و اجتماعی پرداخته است: اینکه حقوق زن در قانون اساسی بر چه مبانی فقهی استوار شده و مشروعیت این حقوق چگونه توضیح داده می‌شود. متن از همان فصل‌های آغازین، مفاهیم پایه‌ای مانند مبانی، منابع، فقه، حقوق، تکلیف و قانون اساسی را روشن می‌کند و بعد به سراغ نگرش توحیدی به حق و قانون‌گذاری می‌رود. در این مسیر، اراده‌ی الهی، عدالت در خلقت و تشریع، رابطه‌ی تکوین و تشریع و جایگاه اجتهاد به‌عنوان عناصر اصلی بحث مطرح شده‌اند.
کتاب مبانی فقهی حقوق زن در قانون اساسی فقط به بیان چند اصل قانونی بسنده نمی‌کند و تلاش می‌کند نشان دهد هر بند از حقوق زنان در قانون اساسی چه پشتوانه‌ای در قرآن، سنت، سیره و آرای فقیهان دارد. ساختار اثر در چند فصل تنظیم شده است: کلیات و مفاهیم، مبانی فقهی حقوق خانوادگی زن، مبانی فقهی حقوق فردی زن و مبانی فقهی حقوق اجتماعی زن. در بخش حقوق خانوادگی، موضوعاتی مانند رشد شخصیت زن در خانواده، حمایت از مادران در دوران بارداری و حضانت، ایجاد دادگاه صالح خانواده، بیمه‌ی زنان بی‌سرپرست و قیمومت مادران شایسته بررسی شده است. در بخش حقوق فردی، بحث‌هایی مانند تساوی زن و مرد در خلقت، حق حیات شایسته، کسب فضائل، پاداش، مالکیت، ارث و مهریه آمده است. بخش حقوق اجتماعی نیز به حقوق فرهنگی، اقتصادی، سیاسی و قضایی زنان می‌پردازد؛ از آموزش و تدریس تا اشتغال، مشارکت سیاسی، حضور در اجتماعات مذهبی و حق اقامه‌ی دعوا.
کتاب مبانی فقهی حقوق زن در قانون اساسی از دل یک پرسش مشخص پیش می‌رود: اگر قانون اساسی بر موازین اسلامی تکیه دارد، این موازین در مورد حقوق زنان دقیقاً چگونه فهم و استنباط می‌شوند؟ به همین دلیل، فضای اثر بیشتر استدلالی و تبیینی است تا صرفاً توصیفی. نویسنده در کنار اشاره به اصول ۲۰ و ۲۱ قانون اساسی، بر نقش خانواده به‌عنوان واحد بنیادی جامعه، بر تفاوت میان تساوی و تشابه حقوق و بر نسبت حق و تکلیف نیز تمرکز کرده است. نتیجه، متنی است که هم به مبانی نظری می‌پردازد و هم به مصادیق حقوقی و اجتماعی آن‌ها