هنگامی که خداوند در قرآن کریم یک ویژگی مهــــــم انبیای الهی را  در معرض دید قرار می‌دهد، و دســــــتور به ترویج آنها می‌دهد، ما پیرامون فضائل امام حســــــین(ع) هرچه بگوییم، حق آن را ادا نکرده‌ایم؛ زیرا ایشــــــان مجمع تمام فضائل اســــــت؛ فضیلت‌هایی همچون عدالت، شــــــرافت، فضیلت، ادب، تواضع، مهربانی، عطوفت، رشــــــادت، سخاوت، گذشت و… که همه‌ی آنها در کربلا متجلی شده و قابل مشاهده است.  بزرگداشــــــت شــــــعائر الهی،نشــــــانه‌ی تقوای قلب اســــــت. ما فکر می‌کنیم که تقوا به معنــــــای نماز ، دعا، مناجات و شب‌زنده‌داری اســــــت، حال آنکه این امور آثار تقواست نه تقوای عملی و عینی. باید این نماز و دعا و تهجد و توســــــل اثر خــــــودش را در زندگی فرد نشان دهد، وگرنه همه صوری و بی‌خاصیت خواهد بود. تعظیم شعائر الهی یک نوع تجلی تقوا در رفتار اســــــت؛ چرا که ســــــخن از «تقوی القلوب» است. هنگامی که قلب تقوا دارد، این تقوای قلب به دست، پا، چشم، گوش و زبان نیز ســــــرایت می‌کند؛ چون قلب، سلطان وجود و مرکز فرماندهی است. کتاب حاضر ، حاصل نه جلســــــه پرســــــش و پاسخ با جناب حجت الإســــــلام والمسلمین شــــــیخ مرتضی صادقی کاشــــــانی اســــــت. ایــــــن گفتگــــــو رویکردی معرفت‌شناسانه به نهضت امام حسین(ع) دارد.